Η μνήμη του θανάτου προσθέτει ταπείνωση

Share

Η μνήμη του θανάτου ταπεινώνει τον άνθρωπο και του προσθέτει εγήγορση και νήψη.

Κάποιος αδελφός ρώτησε έναν Γέροντα:

«Τι να κάνω;»

Και του είπε ο Γέροντας: «Οφείλουμε να χύνουμε δάκρυα πάντοτε. Συνέβη κάποτε κάποιος από τους πατέρες να πεθάνει και μετά από πολλή ώρα επανήλθε στον εαυτό του και τον ρωτήσαμε:

«Τι είδες εκεί, αββά;» Και μας είπε τότε κλαίοντας:

«Άκουσα εκεί έναν ασταμάτητο θρήνο απ’ αυτούς που έλεγαν αλίμονό μου, αλίμονό μου».

Το ίδιο και εμείς οφείλουμε να λέμε πάντοτε».

Related Posts

Socials